((تا این مرحله از زندگی ام دانسته ام که می باید کوله بار غمها  و دلتنگیها را به زمین گذارد و به استقبال آینده رفت حتی اگر یک روز یا یک ساعت یا فقط یک لحظه باشد مطمئن هستم بهترین لحظه لحظه بعدی زندگی ام خواهد بود. شاید لحظهی بعدی خلق اثری باشد که هنوز نیا فریده ام ولی در لحظه بعدی اثری به ابعاد آرزوهایم اثری به رنگ عشقهایم اثری به شفافیت آیینه ها خلق خواهم کرد و آنگاه این اثر را در بالاترین نقطه آسمان بر خواهم افراشت تا تصویر تمامی این جهان در آن انعکاس یابد ))

بر گرفته از کتاب در فاصله دو نقطه

خدايا 

آرامشي عطا فرما تا بپذيرم هر آنچه را نميتوانم تغيير دهم
و شها متي  تا تغير دهم هر آنچه که مي توانم
ودانشي که بدانم تفاوت ان دو را

اين روزها داغدار عزيزي هستم كه در لحظاتي كه سخت به حضورش نيازمندم او را از دست دادم مرثيه خوان پدر ی هستم كه گره هاي كور زندگي ام با مدد خداي يگانه و دستهاي تواناي او باز مي شد نمي دانم حكايت مرگش را به گردن تقدير و سر نوشت بگذارم يا پزشك و پرستار را متهم كنم

تو كيستي كه من چنين صميميانه نامم را با تو مي گويم ، رازم را با تو ميگويم ، نا نم را با تو قسمت ميكنم،

 كليد خانه ام را در دستت مي گذارم و چنين بر شانه ات آرام مي گيرم . هيچ بندي نمي تواند كسي را از بند آزاد كند آنچنان كه عشق تو مرا آزاد كرد

هيچ ستمي  با تو نمي تواند مرا ويران كند ،اگر تو باشي   ......... با من بمان، 

 رازت را با من بگو نا مت را با من بگو

در گذر لحظه ها در مرور لحظات از دست رفته دنبال لحظاتی می گردم که زندگی را زندگانی رده ام نه زنده مانی اين لحظات خواه  تلخ يا شيرين انها را با تمام وجود چشيده باشم وقتی به گذشته ها نگاه ميکنم از لحظاتی که هيچ رنگی از انگيز بودن در ان نمی بينم و ثانيه ها به بطالت گذشته است از بودنم بدم می ايد در لحظات تلخ ااحساس بهتری دارم تا در لحظه ای که هيچ حسی ندارم رنج و غم هم که با انگيزه باشد جزيی از زندگی است اما اگر لحظه ای از زندگی احساس کنی که نه شادی و نه غمگين بيهوده ای ديگر نمی توان نام ان را زندگی گذاشت

يک پرسش ؟

در لحظات عمرمان چقدر زندگی کرده ايم ؟

ان که بی باده کند جان مرا مست کجاست ؟

ان که بيرون کند از جان ودلم دست کند کجاست ؟

اين روز ها و اين شب ها دلها و ادمها خال و هوايی ديگر دارند با هر در جه اعتقادی که باشند اين شبها با اشک چشم روحشان و دلشان را صيقل ميدهند
فقط نميدانم اشک چشم ان مومن متظاهر در باطن از شمر بدتر را باور کنيم يا جوانی که در ظاهر هيچ سنخيتی با اين شبها ندارد اما خدا را عارفانه و خالصانه صدا ميزند
من که اين يکی را بيشتر باور دارم
کس نميداند ز من جز اندکی
وز هزاران جرم و بد فعلی يکی
من همی ان دانم و ستار من
جرم ها و زشتی کردار من
هر چه کردم جمله نا کرده گرفت
طاعت ناورده اورده گزفت

ان مهم نيست كه از ره به چه سرعت گذريم

اين مهم است كه انرا به چه مقصد سپريم

ان مهم نيست كه بازار چه وضعی دارد

اين مهم است كز انجا چه متاعی بخريم

به اميدی كه روزی رسد در سايه عدل

گرك گويد ندريم و بره گويدبچريم

سلام به تمام عزىزانی كه مدت ۲ ماه است از دىدىنشان محرومم انهم به دليل خراب  بودن سيستم و ويروسی بودن ان

 دلم برای تمام شما تنك شده كه در اولين فرصت به  تمام ياران سر خواهم زد  اميدوارم فراموش نشده باشم

فردا شب هم خواهم اود تا مطلبی بنويسم

امشب احساس مي كنم قلبم را چيزي از بيرون فشار ميدهد

حتي قدرت فرياد زدن را ندارم

بغضي و پرسشي نا تمام تمامي ذهنم را مشغول كرده است

حتي قدرت پرسيدنش را ندارم

چه سخت است  نداني و نتواني بپرسي

 و بترسي

ترس از شنيدن پاسخي كه انتظار شنيدنش را نداشته باشي

ترس از دست دادن

ترس طرد شدن

ترس احمق انگاشته شدن

ترس از...........

حتي جرات سوال را حتي اينجا هم ندارم

دلم مي خواهدفرياد زنم و  به زمين و اسمان چنگ

خدايا مددي

مدتها نبودم براي دوري از خويشتن و از تمامي چيزهايي كه مرا از خودم دور ساخته بود باز گشت به دروني كه مدتها دلم برايش تنگ شده بود فارغ از تمام زرق و برق هاي دنيا ي ماشيني مدتها بود كه

((سفر بدتر است)) ...... مهرا وه

مست گشتم که شود دل نفسی غافل از او

غافل از ان که شود باده بلای دل او

به سفر رفتم تا مهر فراموش کنم

مهر در مهر بيفزود به هر منزل از او

زندگي ما ادمها سراسر لحظات تلخ و شيريني است كه  در ذهن ادمي باقي مي ماند

اما هميشه تمامي لحظات تلخ و عبرت اموز بيشتر در ذهن ادمي حك مي شوند

امروز در ديدار با عزيزي كه عزيزترين كسش را از دست داد بود در يافتم كه شعور يكي از هزاران نعمت بي شماري است

كه خالق يكتا عطا نمود اما تنها بتوان در لحظاتي خاص از زندگي به ارزش ان پي برد

شعور و معرفت چيزي نيست كه تنها با طي مدارج تحصيلي بتوان به ان دست پيدا كرد صفتي است كه حتما بايد از درون بجوشد

امروز در كنار اين عزيز به بي معرفتي و بي شعوري همسفرش در دل گريستم

اي كاش بر روي دل ادمها فقط با مدرك تحصيلي قيمت نگذاريم و خود را از هر عالمي عالم تر نيابيم كه اين طرز تفكر اوج ناداني است

امروز ارزو كردم از عمق وجود كه به همه ما ادمها خداوند در مسير زندگي همسفري همرا هكند كه زيبا فكر كند و اگر نه در اوج شعور اما از ان بهره اي برده باشد كه ارزشهاي پوچ زندگي را و حرف هاي بيهود انسانهاي بي معرفت را با همسفري و همراهي با تو ترجيح ندهد

من امروز ارزو كردم كه حتي دشمنانم هم از شعور و معرفت بر خوردار باشند نه انسانهايي ابله ونادان

وقتي توهستي بودن رنگ ديگري مي گيرد؛ رنگ حضور ؛ رنگ اشتياق

وقتي تو هستي ترديدي براي ماندن و رفتن وجود ندارد

 كه همه ماندن است

 كه حضور تو خود دعوت به ماندن است

وقتي تو هستي تحمل لحظات سخت سهل مي شود

وقتي تو هستي تلخ و شيرين يادگار خواهند ماند

گويي كه از كودكي همزاد من بوده اند

وقتي تو هستي ايستادگي و انتظار و انگاه زندگي تبلور مي يابد

اما وقتي تو نيستي

اين روزها كمتر موفق به نوشتن شدم گر چه كه قبلا هم زود نمي نوشتم اين روزها احسايس غريبي دارم كه نا خود اگاه اين شعر سهراب در ذهنم تداعي مي شود گاهي احساس كرده ايد معلقيد ؟

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مها جر دارد

هر كجا هستم باشم

 اسمان مال من است

پنجره فكر هوا عشق زمين مال من است

چه اهميت دارد گاه اگر مي رويد قارچ هاي غربت ؟

.................................

چشمها را بايد شست جور ديگر بايد ديد....

اين روز ها به دليل مشغله کاری فرصت نوشتن پيدا نکردم اما سعی کردن حتی اگر شده با اختصاص دادن ۱ ساعت در روز به وبلاگ دوستان سر بزنم
وقتی به چيزی وابسته می شوی.................................دیگر جدا شدن از ان مشکل است
وقتی از طریق وبلا گ نویسی دوستانی بی الایش و بدور از هر رنگی و نامی فارغ از هر زد وبند جناحی جدا از تقسیم بندی های اجتما عی می یابی احساس می کنی با دور شدن از وبلا گ شايد بسياری از دوستانت را که صادقند و صميمی از دست میدهی دوستانی که شايد در عالم واقعی کمتر بشود پيدا کرد نمی دانم ديگران چه حسی دارند اما من با خواندن هر وبلاگی با دريافت هر نظری خوب يا بد احساس می کنم که واقعا با تک تک وبلاگ نويسان در يگ گفتگوی رودر رو قرار گرفته ام نمی دانم اين دنيای مجازی چه می کند که با غم ونگرانی دوستان به من هم همان حس منتقل ميشود و با شاديشان نيز چنين
((ملت مجموعه افرادي است كه درد مشتركي احساس مي كنند))
چه احساس شعفی به ادم دست می دهد وقتی می بينی در اين مرز وبوم که هر زمان درگير نوعی بازی بوده است هنوز هم جوانانی هستند ک کلامشان صادق و صميمی است و صادقانه قلبشان برای ایران می تپد
من در مقابل این دوستان احساس می کنم که هیچ نیستم
خدا کند که حداقل از من يکی اين جعبه جادو جدا نشود....

اين روزها همه جا حتي وبلاگ هاي دوستان سخن از تحولات اخير ايران است
نمي دانم اين مردم كي طعم اسايش و امنيت را خواهد چشيد هر كس بر اساس منافع شخصي سازي براي اين ملت مي زند اما من به شخصه به اين اعتقاد دارم كه هيچ انقلابي از ازل تا كنون به اهداف نهايي خود نرسيد و نخواهد رسيد چراكه شكل دهندگان اساسي انقلاب وارثان دلسوزان انقلاب در ميانه راه يا در همان ابتداي راه به طريقي از رده خارج مي شوند و انقلاب در دست كساني قرار ميگيرد كه عملا هيچ زحمتي براي آن نكشيده اند و يا از دور دستي بر آتش داشته اند
نمونه هاي ان واضح و مشخصند بعثت محمد در ان زمان شايد به نوعي يك انقلاب يا يك تحول در جامعه عرب بود با اهداف انساني و متعالي كه حتي اگر هم مسلمان نباشيم حداقل به عنوان يك انسان و محقق به ان بنگريم ميبينيم كه تمام حقوق بشري كه عصر معاصر ادعاي ان را دارد در بر داشت ( منظور من اسلام ايراني و اخوندي نيست اسلام محمد است )
اما با از ميان رفتن محمد و كنار زد ه شدن علي؛ معاويه و يزد و.... شدند نمونه حكومت عدل و به نام دين همه كار كردند .(همانند امروز )
مثال عصر معاصر هم كه انقلاب خودمان در 25 سال پيش با همين شعار هاي امروز ازادي ؛حقوق فردي و اجتماعي ؛ازادي بيان و مطبوعات به ميدان امديم و امدند. كدامش به تحقق پيوست ؟؟؟؟؟؟؟ اين شعار ها شعار هاي امروز و ديروز نيست سال هاي سال است انها را مينويسم و ميگوييم ومي خوانيم
غير از اين است كه كساني كه ساليان سال در زندانها بودند امثال بازرگان و يزدي و ............... از حكومت كنار زده شدند ؟
من اين روزها در اين تحولات اخير نگران عزيزي و عزيزاني هستم كه ميدانم 25 سال اينده حتي نامي از انها نخواهيم برد نگران دختراني هستم كه در جامعه ايراني عليرغم شعار هايي كه براي زنان مي زنيم با خدشه دار شدن پرونده او مشخص نيست جامعه اينده با او چگونه بر خورد خواهد كرد ؟ما امروز شاهد زنداني بودن زناني هستيم ك در رژيم قبل حكمي سياسي داشته اند وامروز تاوان گذشت را هم پس می دهد
ما مردم از ملت كوفه هم بدتريم
حسين هم به دعوت كوفيان امد اما تنها ماند
نمي دانم شايد من زيادي بدبين به سر وسامان گرفتن وضع اين ملتم ؟
خدايا اين ملت ارزوهايي دارد كه خواسته هر انساني است كه تو اورا خلق كرده اي .چرا او را با تمام تلاشش به انچه هزاران سال است ارزو دارد نمي رساني ؟
كدام يك را به خطا ميرود ؟ راه را يا وسيله را ؟
ايا اين ملت به انچه ارزو دارد ميرسد ؟

عقل و اشتياق مانند سکان و بادبانند کشتی روح شما را ؛ان زمان که بر دريای عمر سفر اغاز کند .
پس اگر بادبان فرو افتد يا که سکان بشکند در ميانه دريا از رفتار بمانيد و تسليم سکون شويد يا که در تلاطم امواج به هر سوی سر گردان رويد
که چون عقل يکه تازد زنجيری سرد به کار زندگی شود و چون وای دل بی مهار حکومت کند همچون زبانه های سر کش بر فروزد و تا بنياد به تباهی کشد تا که هستی خود نيز بسوزد.
پس به روح خویش رخصت دهید تا قامت عقل فراز کند تا همطراز ارزو شود که نغمه زاید و اواز بر اید
وجان رها کنید که خواست و خرد را هم عنان بتازد تا که ارزوهاتان همه روز حیاتی دوباره گیرد و چون مرغ اتش باز از خاکستر خویش بال بر کشد .
یقین که یکی را بر دیگری رجحان ندهید که از دو میهمان چون یکی عزیز تر نشیند مهر هر دو زایل شود و حرمت هر دو باطل .

جبران خليل جبران

لا يو تسو می گويد :
بيماری ؛بدبختی ؛ مرض ؛ ظلم ؛جنايت ؛ ادمکشی وقتی بوجود آمد که جامعه و عقل به و جود آمدانسانا در متن طبيعت آدم کشی دزدی فريب کلاهبرداری و امثال اينها را نداشتند يکی برده و ديگری خواجه نبود بلکه اين همه بدبختی ها را جامعه بوجود آورد بنابراين بايد به ناموس طبيعت تایو (( tao ))بر گرديم
چرا موجوداتي كه بر اساس طبيعت ودر طبيعت زندگي مي كنندرنج نمي برند و رنج نمي دهند؟
زيرا كه در جامعه زندگي نمي كنند بر اساس فضولي هاي احمقانه عقل جز ادمي كار نمي كنند بلكه در طبيعت آنچنان كه عقل كل برايشان ساخته زندگي ميكنند
چرا اينهمه بيماري در طبيعت نيست ؟
زيرا انسان انچه را كه طبيعت در اختيارش قرار داده انتخاب نمي كند بلكه عقل نا توان خودش را دخالت مي دهد و فضولي ميكند

دلم گرفت از اين همه رنگ از اين دنيای رنگی
اگر چند رنگی نبود هر لحظه رنگی نبوديم و هر زشتی را با رنگی زيبا نمی پو شانديم امان از اين چند رنگی
برای هر رنگی محبت ها را نمی فروختيم و به تاراج نمی گذاشتيم
روی دلهای آدمها قيمت نمی گذاشتيم
ای کاش می شد با رنگی تمامی رنگها را پاک کرد دنيايی بی رنگ بيرنگ نمی دانم چه رنگی اما حتی سفيد نباشد که نتواند هر رنگی را بپذيرد
بيرنگ بيرنگ اما زيبا و پر شکو ه گر چه که ميدانم اين يک ارزوی واهی و يک رويای بی سرانجام است
رويايی که احتمال وقوع آن صفر است .
نميدانم بگويم يا نه ؟ گاهی اوقات حتی خدا را هم رنگی می بينم

در اين دنيای پيشرفته امروزی که صفحه کليد جای قلم را برای بيان احساسات و نا گفته ها را گرفته باز هم می بينی همچنان که قلم توان نوشتن بعضی واژه ها را نداشت صفحه کليد هم ظر فيت نوشتن بسياری از واژه ها را ندارد هنوز هم واژه ها برای بسياری از درد دلها کم می آيد هنوز هم بسياری از نا گفته ها به دليل نبودن واژه مناسب ناگفته باقی مانده اند و خواهد ماند.
نمی دانم شايد چنين واژه هايی ساخته نشده اند چرا که ما آدمها تاب شنيدن آن واژه ها را نداريم.
گاهی اوقات در بیان احساست می ترسی از واژه ای استفاده کنی که مبادا ارزش و عمق احساست را خدشه دار نکند
در این لحظات حتی کلمات را حقیر می بینی
قدر کلمات را در لحظاتی که فریاد ها داری اما کلمه مناسب را نمی يابی؛ میدانی
و می فهمی که کلمات چقدر مقدسند
که اگر کلمات تا به همین حد هم ساخته نمی شد انسان تا کنون چه می کرد ؟
حکایت نا گفته های ما آدمها حکایت انسانی در بند است که تمام آرزویش و تلاشش برای رهایی است اما چاره ای جز ماندن ندارد

امروز پس از مدتها كه به خانه تكاني و ياد آوري خاطرات دوران دانشجويي مشغول بودم و بر گه ها و جزوات دانشجويي را كه هر گوشه اش كه سرشاراز لحظات شادي و غم و شايد بي خيالي هاي آن دوران بود مطلبي نگاشته بودم بياد آن ‎ دوران ورق ميزدم به مطلبي بر خوردم ك نمي دانم از كيست اما به نظر من خيلي زيبا و عميق آمد :
((ترا نمي بخشند به تهمت ديدن ، به جرم زمزمه كردن و عشق ورزيدن ، به اتهام شنودن و باز گو كردن ،مرا نبخشديدند ترا نمي بخشند، كه بي گناهي .............
بخشش سزاي پاكان نيست ))

گاهی اوقات ما آدمها در زندگی فقط می خواهيم ابراز وجود کنيم اما خيلی ها به اين نمی انديشند که چگونه؟
فقط يک چيز برايمان مهم است بودن ؛ اما چگونه بودنی اصلا مطرح نیست
هستیم چون باید باشیم
هستیم بدون اینکه حرفی برای گفتن داشته باشیم
هستيم بی انکه هدفی داشته باشيم و چون بی هدفيم حتی خود مان هم از بودنمان احساس تنفر می کنيم
چقدر حضور کسانی که حرفی برای گفتن ندارند اما از سر تفنن محفل انسی را بر هم می زنند و از ارزش آن می کاهند غذاب آور است
((بودن را بر گزیده ایم اما چگونه بودن را کمتر اندیشیده ایم ))

آيا هيچگاه به اين فكر كرده ايد اينقدر كه هر روز از جلو هر آيينه اي كه رد ميشويم به ظاهرمان سر ميزنيم و با وسواس تمام آن را بررسي ميكنيم چقدر در روز حتي براي يك بار هم كه شده به ايينه دلمان و به كوچه پس كوچه هاي روحمان سر ميزنيم ؟انقدر كه در فكر زيبا سازي و باز سازي ظاهرمان هستيم چقدر به فكر زيبا سازي و باز سازي اعمال و رفتارمان هستيم ؟
زندگي ما انسانها سفر است سفري از تولد تا مرگ . سفري كه هر دوره زماني اش زاد وتوشه مخصوص به خود را مي خواهد قطعا“زاد و توشه دوران كودكي با دوران جواني متفاوت است كه اگر غير اين باشد و بخواهيم از زاد و توشه دوران كودكي براي جواني نيز بهره بگيريم همچنان در كودكي خواهيم ماند حتي اگر به جواني رسيده باشيم
زندگي رويا نيست عين واقعيت است كه ناهمواريهاي بسار دارد كه اگر در اين مسير پر فراز ونشيب توشه مناسب انتخاب نشود در مسير راه خواهيم ماند .............
در اين مسير طولاني انتخاب توشه و همسفراني مطئن اولين شرط مقابله با زندگي است
پس شايد بشود با نگاهي باز و ديدي روشن در انتخاب توشه و همسفر اين مسير سخت را مطمئن تر پيمود
گر چه كه بايد در اين مسير هر ازچند گاهي براي درست گام برداشتن روحمان را نيز صيقل دهيم
((بار خود را سبك كن كه اين مسير گردنه هاي نا هموار دارد ))

آ-ز-ا-د-ي اين چهار حرف در كنار هم كلمه اي مي سازند كه بازيچه اي شده است بر دست ما انسانها ((آزادي ))
هر كس به طريقي بر اساس منافع شخصي و قومي تعريف ميكند اما اين كلمه واقعا چه معنايي دارد .؟
در دنياي امروز ما آزادي حكمي از بالا ديكته شده است ،آزاديم تا زماني كه فكرمان مراممان باور هايمان در جهت فكر و ذهن ديگران باشد در اين صورت ر فكري آزادانه است
اما آزاد نيستيم اگر بخواهيم بر خلاف جريان آب شنا كنيم ازاد نيستيم اگر باور هايمان بخواهد بر خلاف باور هاي ديگران باشد كه اگر هم چنين شد در نهايت مجبور به كوتاه امدن مي شويم
هيچ گاه فكر كرده ايد من وشما با عرب جاهلي كه مي گفت من بت پرستم چون نياكانم بت پرستند چه فرقي داريم ؟
من مسلمانم چون نياكانم مسلمان بوده اند .
من مسيحي ام چون نياكانم مسيحي بوده اند
من كليمي ام چون نياكانم كليمي بوده اند ........................
آيا من آزادم هر مرامي هر باوري را در هر زمينه اي خود كه به مرحله شناخت رسيده ام بر گزينم ؟و مورد نكوهش ديگران قرار نگيرم ؟
به نظر من آزادي از راس هرم به قاعده آن تزريق مي شود
با اين كلمه ما چه بازي ها كه نكرديم ...
اما به اين يك نكته اعتقاد كامل دارم ((آزادي انتخاب ؛در چها ر چوب حدود انسان بودن محصور است ))

چرا اين روز ها كمتر ميشود به هر دستي كه بسويت دراز مي شود اعتماد كرد كمتر مي شود نگاه ها، را ابراز محبت ها را ،بي طمع دانست چرا نمي شود در پس هر سلامي دروغي يا نفرتي نباشد كمتر ميشود در وراي هر نگاهي ناب و صاف بودن را ديد، كمتر ميشود برق شادي را در چشمهاديد
بريديم از اين همه ريا ............................
خدايا همه ما تشنه دستي گرم نگاهي صاف وناب ودلي سرشار از شو ر هستيم ...
يادمان نرود گر خاطرمان تنها ماند ...... طلب عشق ز هر بي سر وپايي نكنيم